Deprecated: تابع Elementor\Core\Responsive\Responsive::has_custom_breakpoints از نگارش 3.2.0 منسوخ شده است! به جای آن از Plugin::$instance->breakpoints->has_custom_breakpoints() استفاده نمایید. in /home/iranvira/public_html/wp-includes/functions.php on line 5379
باغ فرانسوی هراه با توسعه هنر معماری ویرا - توسعه هنر معماری ویرا با نام تجاری ایران ویراک

باغ فرانسوی هراه با توسعه هنر معماری ویرا

jardin à la française از باغ رنسانس فرانسه تکامل یافته است ، سبکی که از باغ رنسانس ایتالیا در آغاز قرن شانزدهم الهام گرفته شده است. باغ رنسانس ایتالیا که با باغ‌های بوبولی در فلورانس و ویلا مدیچی در فیزوله مشخص می‌شود، با کاشت تخت‌ها یا پارترها که در اشکال هندسی ایجاد می‌شدند و الگوهای متقارن مشخص می‌شدند. استفاده از فواره ها و آبشارها برای جان بخشیدن به باغ؛ راه پله ها و رمپ ها برای متحد کردن سطوح مختلف باغ؛ غارها ، هزارتوهاو تندیس در مضامین اساطیری. این باغ‌ها برای نمایش هماهنگی و نظم، آرمان‌های رنسانس و یادآوری فضایل روم باستان طراحی شده‌اند . علاوه بر این، تقارن باغ های فرانسوی ادامه مضامین هماهنگی رنسانس بود. باغ های فرانسوی متقارن و به خوبی مانیکور شده بودند تا نظم را نشان دهند، و این ایده نظم به جامعه فرانسه در آن زمان گسترش یافت.

به دنبال لشکرکشی خود به ایتالیا در سال 1495، جایی که باغ ها و قلعه های ناپل را دید، شاه چارلز هشتم صنعتگران و طراحان باغ ایتالیایی مانند پاچلو دا مرکوگلیانو را از ناپل آورد و دستور ساخت باغ هایی به سبک ایتالیایی را در محل اقامت خود در شهر ناپل صادر کرد. Château d’Amboise و در Château Gaillard، یک اقامتگاه خصوصی دیگر در Amboise. جانشین او هنری دوم ، که به ایتالیا نیز سفر کرده بود و لئوناردو داوینچی را ملاقات کرده بود ، یک ایتالیایی در همان نزدیکی در قلعه بلویس ایجاد کرد. [2] در آغاز سال 1528، پادشاه فرانسیس اول باغ‌های جدیدی را در شاتو دو فونتنبلو ایجاد کرد.که شامل فواره ها، پارترها، جنگلی از درختان کاج که از پروونس آورده شده بود و اولین غار مصنوعی در فرانسه بود. [3] شاتو د شانونسو دو باغ به سبک جدید داشت، یکی برای دایان دو پواتیه در سال 1551 و دیگری برای کاترین مدیچی در سال 1560 ایجاد شد. در سال 1536، معمار فیلیبر د لورمه ، پس از بازگشت از رم، باغ‌های شاتو دوآنت را با رعایت قوانین تناسب ایتالیایی ایجاد کرد. هارمونی آنت که به دقت آماده شده بود، با پارترها و سطوح آب ادغام شده با بخش هایی از فضای سبز، به یکی از اولین و تاثیرگذارترین نمونه های باغ کلاسیک فرانسوی تبدیل شد. [5] امروزه، آب به شکل استخرهای گرد و حوضچه‌های طولانی به عنوان یک طراحی کلیدی باغ باقی مانده است. در حالی که باغ‌های رنسانس فرانسوی از نظر روح و ظاهر بسیار متفاوت از باغ‌های قرون وسطی بودند، هنوز با معماری قلعه‌ها ادغام نشده‌اند و معمولاً توسط دیوارها محصور شده‌اند. در طراحی باغ فرانسوی، شاتو یا خانه قرار بود نقطه کانونی بصری باشد. قسمت‌های مختلف باغ‌ها به‌طور هماهنگ به هم متصل نبودند و اغلب در مکان‌های دشواری قرار می‌گرفتند که به‌جای زیبایی، برای دفاع آسان از زمین انتخاب می‌شدند. همه اینها در اواسط قرن هفدهم با توسعه اولین باغ واقعی در فرانسه تغییر کرد.

Vaux-le-Vicomte

باغ‌های ورسای که توسط آندره لو نوتر بین سال‌های 1662 و 1700 ایجاد شد، بزرگترین دستاورد باغ فرانسوی بود. آنها بزرگترین باغ های اروپا بودند، با 15000 هکتار مساحت، و در یک محور شرق به غرب و به دنبال مسیر خورشید قرار گرفتند: خورشید بر فراز بارگاه افتخار طلوع کرد، صحن مرمر را روشن کرد، از قصر گذشت و اتاق خواب پادشاه را روشن کرد و در انتهای کانال بزرگ قرار گرفت و در آینه های تالار آینه منعکس شد . [7] برخلاف چشم اندازهای بزرگ، که به افق می رسید، باغ مملو از شگفتی ها بود – فواره ها، باغ های کوچک پر از مجسمه ها، که مقیاس انسانی تر و فضاهای صمیمی را فراهم می کرد. نماد مرکزی باغ خورشید بود. نشان لویی چهاردهم که توسط مجسمه آپولو در چشمه مرکزی باغ به تصویر کشیده شده است. “دیدگاه ها و چشم اندازها، از کاخ و از کاخ تا بی نهایت ادامه داشت. پادشاه بر طبیعت حکومت می کرد و در باغ نه تنها تسلط خود بر قلمروهای خود، بلکه بر دربار و رعایای خود را بازسازی می کرد.” [8] آندره لو نوتر در سال 1700 درگذشت، اما شاگردانش و ایده‌های او همچنان بر طراحی باغ‌ها در فرانسه تا زمان سلطنت لویی پانزدهم تسلط داشتند. برادرزاده او، کلود دسگوت ، باغ را در شاتو د باگنوله ( سن-سن-دنیس ) برای فیلیپ دوم، دوک اورلئان (1717) و در شانز ( سن و مارن )، و یکی دیگر از بستگانش، ژان-چارلز گارنیه د. جزیره  [ fr ] ، باغ‌هایی را برای مادام دو پومپادور در کرسی [ تأیید لازم ] ( اوره‌ت‌لوآر ) در سال 1746 و بلیو ( هوت‌دسن) ایجاد کرد.) در 1748-50. [9] الهام‌بخش اصلی باغ‌ها به جای طبیعت، معماری بود – معمار آنژ ژاک گابریل عناصر باغ‌های ورسای، شوزی (وال-د-مارن) و کامپینی را طراحی کرد. با این وجود، چند تغییر در هندسه دقیق باغ à la française ظاهر شد. پارتره‌های استادانه‌ی گل‌پرورها، با منحنی‌ها و منحنی‌های متضادشان، با پارترهای علف‌های حاشیه‌دار با تخت‌های گل جایگزین شدند که نگهداری از آن‌ها آسان‌تر بود. دایره‌ها بیضی شکل شدند که به آنها روتول می‌گویند و کوچه‌هایی به شکل «x» به بیرون تابش می‌کردند و شکل‌های هشت ضلعی نامنظم ظاهر می‌شدند. باغ ها به جای حرکت دادن زمین برای شکل دادن به زمین به تراس های مصنوعی شروع به دنبال کردن چشم انداز طبیعی کردند. در آن زمان رنگ های محدودی نیز موجود بود. به طور سنتی، باغ های فرانسوی شامل آبی، صورتی، سفید و ارغوانی بود. اواسط قرن هجدهم شاهد گسترش محبوبیت باغ منظره جدید انگلیسی ، ایجاد شده توسط اشراف و زمین داران بریتانیایی و سبک چینی بود که توسط کشیشان یسوعی از دربار امپراتور چین به فرانسه آورده شد. این سبک ها تقارن را به نفع طبیعت و صحنه های روستایی رد کردند و به سلطنت باغ متقارن à la française پایان دادند. در بسیاری از پارک‌ها و املاک فرانسه، نزدیک‌ترین باغ به خانه به سبک سنتی à la française نگهداری می‌شد ، اما بقیه پارک به سبک جدیدی تبدیل شد که به‌طور مختلف jardin à l’anglaise (باغ انگلیسی) نامیده می‌شود. anglo-chinois»، exotiques، یا “پیتورسک”. این پایان عصر باغ فرانسوی و ورود jardin paysager یا باغ منظره به فرانسه بود که نه از معماری بلکه از نقاشی، ادبیات و فلسفه الهام گرفته بود. ژاک بویسو دو لابارودری در سال 1638 در Traité du jardinage، selon les raisons de la nature et de l’art نوشت که “دلیل اصلی وجود باغ لذت زیبایی شناختی است که به تماشاگر می بخشد.” [12] شکل باغ فرانسوی تا اواسط قرن هفدهم تا حد زیادی ثابت شد. این عناصر زیر را داشت که نمونه ای از باغ رسمی فرانسوی بود:
  • یک طرح هندسی با استفاده از جدیدترین اکتشافات پرسپکتیو و اپتیک
  • یک تراس مشرف به باغ که به بازدید کننده اجازه می دهد تمام باغ را یکجا ببیند. همانطور که معمار منظر فرانسوی، اولیویه دو سرس در سال 1600 نوشت: “مطلوب است که باغ ها از بالا، یا از دیوارها، یا از تراس های برافراشته بالای پارترها دیده شوند.” [13]
  • همه پوشش های گیاهی محدود و هدایت شده اند تا تسلط انسان بر طبیعت را نشان دهند. [14] درختان در خطوط مستقیم کاشته می شوند و با دقت کوتاه می شوند و نوک آن ها در ارتفاع مشخصی کوتاه می شوند.
  • این اقامتگاه به عنوان نقطه مرکزی باغ و تزئینات مرکزی آن عمل می کند. هیچ درختی در نزدیکی خانه کاشته نمی شود. در عوض، خانه توسط پارترهای کم ارتفاع و بوته های کوتاه شده جدا شده است [15]
  • یک محور مرکزی یا پرسپکتیو، عمود بر نمای خانه، در سمت مقابل ورودی جلو. این محور یا به سمت افق (ورسای) یا به قطعه مجسمه یا معماری (Vaux-le-Vicomte) امتداد دارد. محور به سمت جنوب (Vaux-le-Vicomte، Meudon) یا شرق به غرب (Tuileries، Clagny، Trianon، Sceaux) است. محور اصلی از یک چمن یا حوض آب تشکیل شده است که توسط درختان محدود شده است. محور اصلی توسط یک یا چند پرسپکتیو و کوچه عمود بر هم می گذرد
  • استادانه ترین پارترها یا تخت های کاشت به شکل مربع، بیضی، دایره یا طومار به ترتیب منظم و هندسی نزدیک به خانه قرار می گیرند تا تکمیل کننده معماری باشند و از بالا از اتاق های پذیرایی دیده شوند. خانه
  • پارترهای نزدیک محل سکونت مملو از خرچنگ‌ها هستند، طرح‌هایی که با شمشاد کم‌رنگ برای شبیه‌سازی نقش‌های یک فرش ایجاد شده‌اند، و با کاشت گل‌ها، یا با آجر، شن یا ماسه رنگی، جلوه‌ای چند رنگ به آن داده می‌شود.
  • دورتر از خانه، جوجه‌ها با پارترهای ساده‌تر، پر از علف، و اغلب حاوی فواره‌ها یا حوض‌های آب جایگزین می‌شوند. فراتر از اینها، بیشه های کوچک درختانی که با دقت ایجاد شده اند، به عنوان واسطه ای بین باغ رسمی و انبوه درختان پارک عمل می کنند. این فضاها مکان مناسبی برای قدم زدن هستند، کوچه‌ها، ستاره‌ها، دایره‌ها، تئاترهای سبز، گالری‌ها، فضاهایی برای برگزاری توپ و جشن‌ها.» [16]
  • توده های آب (کانال ها، حوضچه ها) به عنوان آینه عمل می کنند و اندازه خانه یا درختان را دو برابر می کنند.
  • باغ با ژوکس دوو و قطعات مجسمه، معمولاً در مضامین اساطیری، متحرک شده است، که یا زیر چشم‌اندازها یا نقطه‌گذاری می‌شوند و تقاطع محورها را مشخص می‌کنند و آب را به شکل آبشار و فواره حرکت می‌دهند.

رنگ ها، گل ها و درختان

  گل های زینتی در قرن هفدهم در باغ های فرانسوی نسبتاً کمیاب بودند و طیف محدودی از رنگ ها وجود داشت: آبی، صورتی، سفید و ارغوانی. رنگ‌های روشن‌تر (زرد، قرمز، نارنجی) تا حدود سال 1730 به دست نمی‌آمدند، زیرا اکتشافات گیاه‌شناسی از سراسر جهان به اروپا آورده شد. پیازهای لاله و سایر گلهای عجیب و غریب از ترکیه و هلند آمده اند. [17] یکی از ویژگی‌های زینتی مهم در ورسای و باغ‌های دیگر، تاپیاری بود ، درخت یا بوته‌ای که به شکل‌های هندسی یا خارق‌العاده حکاکی شده بود، که در ردیف‌هایی در امتداد محورهای اصلی باغ قرار می‌گرفتند و متناوب با مجسمه‌ها و گلدان‌ها قرار می‌گرفتند. در ورسای تخت‌های گل فقط در گراند تریانون و در پارترها در ضلع شمالی کاخ یافت شد. گلها را معمولاً از پروونس می آوردند ، در گلدان نگهداری می کردند و سالی سه یا چهار بار عوض می کردند. سوابق کاخ از سال 1686 نشان می دهد که کاخ از 20050 پیاز جونکیل ، 23000 سیکلامن و 1700 گیاه سوسن استفاده کرده است. [18] بیشتر درختان ورسای از جنگل گرفته شده اند. آنها شامل درختان ممرز ، سنجد ، نمدار و راش بودند. درختان شاه بلوط ترکیه و درختان اقاقیا نیز وجود داشت. درختان بزرگی از جنگل های کامپیه و آرتویا کنده شده و به ورسای منتقل شدند. بسیاری از آنها در پیوند جان خود را از دست دادند و مجبور شدند مرتباً جایگزین شوند. درختان پارک هم به صورت افقی و هم در بالای آن صاف شده اند و فرم هندسی مورد نظر را به آنها می دهد. تنها در قرن 18 به آنها اجازه داده شد که آزادانه رشد کنند. [19]   parterres de broderie ( از فرانسوی فرانسوی : broderie به معنای “گلدوزی”) شکل معمولی طراحی باغ فرانسوی باروک است. مشخصه آن چیدمان متقارن تخت های گل و پرچین جعبه های بریده شده برای تشکیل الگوهای زینتی است که به نام برودری شناخته می شوند . حتی چیدمان گل ها به گونه ای طراحی شده است که ترکیبی هماهنگ از رنگ ها ایجاد کند. اغلب در باغ های باروک فرانسه باغ های آبی ، آبشارها ، غارها و مجسمه ها یافت می شود. دورتر از خانه روستایی ، خانه باشکوهchateau or schloss parterre transitions the bosquets. نمونه های شناخته شده باغ های کاخ ورسای در فرانسه و کاخ آگوستوسبورگ در برول در نزدیکی کلن در آلمان هستند که به عنوان میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده اند. با تغییر مد، بسیاری از خانه‌های باشکوه در قرن نوزدهم جای خود را به باغ‌های منظره انگلیسی دادند و دوباره بازسازی نشدند.  

معماری

طراحان باغ فرانسوی کار خود را شاخه‌ای از معماری می‌دیدند که به سادگی فضای ساختمان را به فضای بیرون دیوارها گسترش می‌داد و طبیعت را بر اساس قوانین هندسه، اپتیک و پرسپکتیو سفارش می‌دادند. باغ‌ها مانند ساختمان‌ها طراحی می‌شدند، با اتاق‌هایی متوالی که بازدیدکنندگان می‌توانستند از مسیری مشخص عبور کنند، راهروها و دهلیزهایی با اتاق‌های مجاور. آنها از زبان معماری در نقشه های خود استفاده می کردند. از این فضاها به عنوان سالن ها ، سالن ها و تئاترهای سبز یاد می شد. “دیوارها” از پرچین و “پلکان” از آب تشکیل شده بودند. روی زمین تاپیس ها ، یا فرش هایی از علف، بروده ها قرار داشتیا با گیاهان گلدوزی شده بود و درختان در امتداد کوچه ها به صورت ریدو یا پرده در می آمدند. درست همانطور که معماران سیستم های آب را در قلعه نصب کردند، آنها سیستم های هیدرولیک استادانه ای را برای تامین فواره ها و حوض های باغ ایجاد کردند. حوض های طولانی پر از آب جایگزین آینه ها شد و آب فواره ها جایگزین لوسترها شد. آندره لو نوتر در بوسکت دو مارا در باغ های ورسای، میزهایی از مرمر سفید و قرمز برای سرو غذا قرار داد. آب روان در حوض‌ها و فواره‌ها شبیه ریختن آب در قفسه‌ها و لیوان‌های بلورین بود. [20] نقش غالب معماری در باغ تا قرن 18 تغییر نکرد، زمانی که باغ انگلیسی به اروپا رسید و الهام‌بخش باغ‌ها نه از معماری، بلکه از نقاشی رمانتیک شروع شد.  

تئاتر

باغ à la française اغلب به عنوان محیطی برای نمایش، نمایش، کنسرت، و نمایش آتش بازی استفاده می شد. در سال 1664، لویی چهاردهم یک جشنواره شش روزه را در باغ‌ها جشن گرفت که همراه با سوارکاری، کمدی، باله و آتش‌بازی بود. باغ های ورسای شامل یک تئاتر آب بود که با فواره ها و مجسمه های دوران کودکی خدایان تزئین شده بود (بین سال های 1770 و 1780 ویران شد). کشتی‌هایی با اندازه کامل برای قایقرانی در کانال بزرگ ساخته شدند و باغ دارای یک سالن رقص در هوای آزاد بود که توسط درختان احاطه شده بود. یک اندام آبی، یک هزارتو ، و یک غار. [21] معماران باغ فرانسوی در به کار بردن قواعد هندسه و پرسپکتیو در کار خود متوقف نشدند . در اولین رساله‌های منتشر شده درباره باغ‌ها، در قرن هفدهم، آنها فصل‌هایی را به این موضوع اختصاص دادند که چگونه می‌توان دیدگاه را اصلاح کرد یا بهبود بخشید، معمولاً برای ایجاد توهم فاصله بیشتر. این کار اغلب با باریک‌تر شدن کوچه‌ها، یا داشتن ردیف‌هایی از درختان که به هم نزدیک می‌شدند، یا کوتاه‌تر می‌شدند، به طوری که وقتی از مرکز باغ یا خانه دورتر می‌شدند، به تدریج کوتاه‌تر می‌شدند. این توهم را ایجاد کرد که چشم انداز طولانی تر است و باغ بزرگتر از آنچه بود واقعی است. ترفند دیگری که طراحان باغ فرانسوی از آن استفاده کردند، ها -ها (fr: saut de loup ) بود. این روشی بود که برای پنهان کردن حصارهایی که از کوچه‌ها یا چشم‌اندازهای طولانی عبور می‌کردند استفاده می‌شد. هر جا که حصاری از نما عبور می کرد، یک ترانشه عمیق و عریض با دیوارهای سنگی عمودی در یک طرف کنده می شد و یا در پایین ترانشه حصاری می گذاشتند که برای بیننده دیده نمی شد. همانطور که باغ‌ها در قرن هفدهم جاه‌طلبانه‌تر و مفصل‌تر می‌شدند، باغ دیگر به‌عنوان تزئینی برای قلعه استفاده نمی‌کرد. در Chantilly و در Saint-Germain ، قلعه به عنصر تزئینی باغ بسیار بزرگتر تبدیل شد.  

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.


Notice: ob_end_flush(): failed to send buffer of zlib output compression (1) in /home/iranvira/public_html/wp-includes/functions.php on line 5275

Notice: ob_end_flush(): failed to send buffer of zlib output compression (1) in /home/iranvira/public_html/wp-includes/functions.php on line 5275